“Belki bir gün, Mahmudiye’de ve Hamidiye’de öğretmen yetiştiren kurumların biriktirdiği anılar, bir meslektaşımızı, bir akademisyeni yazmak, araştırmak için etkileyecek, özendirecektir.”
(İnan, 1988:7)
“1944’de Hamidiye’den mezun oldum. Rauf İNAN beni Çifteler Köy Enstitüsü’ne öğretmen tayin etti. Köyüme gidip öğretmenlik yapmak istediğimi söyledim. Anam babam beni ne için dünyaya getirdi, bilmiyorum. Ama bir şeyi biliyorum. Beni fakir milletimin insanları, verdikleri vergilerle okuttular. Onların yemeğini yedim. Kemiklerimdeki ilikler onların sayesinde oluştu. Ben onlara hizmet etmek istiyorum dedim. Yoksullara hizmet etmek için bu yoldayım, kabul etmiyorum dedim. Rauf İNAN: ‘Bunları enstitünün önünde de söyler misin?’ dedi. Söylerim dedim. Koca zil çaldı. Dan dan dan. Öğretmen, öğrenci herkes toplandı. Rauf İnan konuştu. Orada bulunan herkese Öztuna da konuşacak dedi. Rauf İnan’a söylediklerimin aynısını, onlara da söyledim. Enstitüde kalıp rahat edebilirdim. Elektriği var, suyu var. Ama ben köyüme gitmeyi tercih ettim.”
(Ahmet ÖZTUNA)
“Tepeden okula doğru baktım. Ormanın içinde kaybolmuştum sanki. Yüksek çam ağaçları, güller, meyve bahçeleri… Burası cennetti! Okulun bahçe duvarı bile yoktu. Okul, tüm ağaçları kucaklamıştı. Duvarın olmaması benim için çok anlamlıydı. Okul engelleri reddetmişti ya da ben öyle algılamak istemiştim. Elveda Eskişehir, elveda Yunusemre Anadolu Öğretmen Lisesi. Ben burada ölmeyi düşlerken nasıl ayrılacaktım?”
(Arife KAYAPINAR)
Anadolu köylüsünü değer bilip Mahmudiye’ye değer katanların, tüm eğitim önderlerinin, yolu Mahmudiye’den geçmiş öğrenci, öğretmen ve eğitim paydaşlarının anısına ithaf olunur.
- Dr. İlhan KULACA
“Belki bir gün, Mahmudiye’de ve Hamidiye’de öğretmen yetiştiren kurumların biriktirdiği anılar, bir meslektaşımızı, bir akademisyeni yazmak, araştırmak için etkileyecek, özendirecektir.”
(İnan, 1988:7)
“1944’de Hamidiye’den mezun oldum. Rauf İNAN beni Çifteler Köy Enstitüsü’ne öğretmen tayin etti. Köyüme gidip öğretmenlik yapmak istediğimi söyledim. Anam babam beni ne için dünyaya getirdi, bilmiyorum. Ama bir şeyi biliyorum. Beni fakir milletimin insanları, verdikleri vergilerle okuttular. Onların yemeğini yedim. Kemiklerimdeki ilikler onların sayesinde oluştu. Ben onlara hizmet etmek istiyorum dedim. Yoksullara hizmet etmek için bu yoldayım, kabul etmiyorum dedim. Rauf İNAN: ‘Bunları enstitünün önünde de söyler misin?’ dedi. Söylerim dedim. Koca zil çaldı. Dan dan dan. Öğretmen, öğrenci herkes toplandı. Rauf İnan konuştu. Orada bulunan herkese Öztuna da konuşacak dedi. Rauf İnan’a söylediklerimin aynısını, onlara da söyledim. Enstitüde kalıp rahat edebilirdim. Elektriği var, suyu var. Ama ben köyüme gitmeyi tercih ettim.”
(Ahmet ÖZTUNA)
“Tepeden okula doğru baktım. Ormanın içinde kaybolmuştum sanki. Yüksek çam ağaçları, güller, meyve bahçeleri… Burası cennetti! Okulun bahçe duvarı bile yoktu. Okul, tüm ağaçları kucaklamıştı. Duvarın olmaması benim için çok anlamlıydı. Okul engelleri reddetmişti ya da ben öyle algılamak istemiştim. Elveda Eskişehir, elveda Yunusemre Anadolu Öğretmen Lisesi. Ben burada ölmeyi düşlerken nasıl ayrılacaktım?”
(Arife KAYAPINAR)
Anadolu köylüsünü değer bilip Mahmudiye’ye değer katanların, tüm eğitim önderlerinin, yolu Mahmudiye’den geçmiş öğrenci, öğretmen ve eğitim paydaşlarının anısına ithaf olunur.
- Dr. İlhan KULACA